Əzab insanları gücləndirir

Dostoyevski; uşaqlığını əyyaş bir ata və xəstə bir ana arasında keçirmiş olmasaydı, on altı yaşında ikən anasını vərəmdən itirməsəydi, atasına qarşı ölüm xəbərini aldıqda xoşbəxt olacaq qədər böyük bir kin duymasaydı, iyirmi səkkiz yaşında altı ay həbs yatdıqdan sonra tam edam ediləcəkkən bir rus çarı tərəfindən son anda bağışlanmasaydı, eynilə anası kimi vərəmli bir qadınla evlənib, sonra onu erkən itirməmiş olsaydı, qumar borclarını ödəyə bilmək uğruna normal bir insanın bir həftəyə oxuyacağı kitabı üç gündə yazmaq məcburiyyətində qalmasaydı, bəlkə də ən önəmlisi, epilepsiya xəstəsi olmayıb, hər an bir sara krizi keçirmə ehtimalının kürəyinə yüklədiyi yükdən əmələ gələn streslə yaşamaq məcburiyyətində qalmasaydı, nə o yazdığı şeyləri yaza biləcəkdi, nə də biz yazdığı şeyləri oxuya biləcəkdik. Bəlkə də saysız insan indi olduğu kimi biri olmayacaqdı onun yoxluğunda. Ən azından mən eyni mən olmaya bilərdim, bunu bilirəm. Əzab bəzən insanları gücləndirir, buna inanıram.

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s